IV.
Un ağırlığının %70–75'i nişastadır.20 Hasarlı nişastanın miktarı ölçülebilir: enzimatik yöntemde taneler α-amilazla parçalanır, oluşan dekstrinler, yani nişastanın küçük parçaları, glikoza çevrilir ve glikoz ölçülür.12 Çözücü tutma kapasitesi (SRC) testi, unun bir çözücüde ne kadar su tuttuğunu ölçer.21 Sudaki değer unun su kaldırmasını yansıtır; sodyum karbonattaki değer ise hasarlı nişastanın katkısını ayrı gösterir.21
Hasarlı nişasta, amilaz için kolayca parçalanan bir substrattır; açığa çıkan serbest şekerler mayanın fermantasyonuna destek olur.14 Bir buğday unu hamuru çalışmasında 2 saatlik fermantasyon sonunda tüketilen şekerlerin yaklaşık %56'sı amilazlar tarafından üretildi.3 Düşme sayısı testi, nişastayı parçalayan enzimlerin ve başlıca α-amilazın etkinliğini değerlendirir.22 Ekmeklik unlarda bu sayı için en uygun aralık 200 ile 350 saniye arasıdır.23 Fermantasyon sırasında açığa çıkan maltoz miktarı, düşme sayısıyla yansıtılan α-amilaz etkinliğine ve undaki hasarlı nişasta miktarına bağlıdır.24 Nişasta ekmek içinin yapısını belirler; amilopektin zincirlerinin yeniden dizilmesi bayatlamanın başlıca nedenidir.25
Aşırı hasar hamuru yapışkan yapar ve gluten proteinlerinin su almasını geciktirir.26 Gluten, hamuru gaz tutan esnek bir ağa çeviren proteindir; geciken gelişme ekmek kalitesini düşürebilir.26 Yapılan karşılaştırmada farklı değirmenlerde öğütülmüş unlarla yapılan ekmeklerde daha yüksek hasarlı nişasta, daha düşük özgül hacimle ilişkili bulundu (r = -0,866).27 Özgül hacim, ekmek ağırlığına düşen hacimdir.27 Önceki çalışmaların derlemesine göre uygun miktarda hasarlı nişasta (%12,2–21,9) ekmek kalitesini artırabilir; çok yüksek düzeyler ise kaliteyi düşürür.28